ترس‌ها

این روزها حالم خوش نیست. دلیلش پیاماس یا هرچی که هست شرحش اینه. تنهایی کشنده، بی رغبتی به همه چیز و همه کس. انزوای خاموش. بی کسی.

همین؟

آره همین.

چرا فکر میکردم بیشتره؟

آها درد اصلی اینه که غمم هم غم نیست. دلچسب نیست، مشغولم نمیکنه، کلا یه تیکه گوشتم افتادهم یه گوشه.

دلم برا ح تنگ شده اما دیگه مطمئنم من برای اون در حد فیلم پورن بودم یعنی تحریک کننده میل جنسی، همین و بس. نمیتونم دیگه بهش فکر کنم. از میان به مح هم خجالت میکشم، خیلی بچهست. بیکسم ....

هیچکس مطلقا هیچکسی ندارم. میم در سوگ عشق بر باد رفته اش است. ح لاس میزند با هرکس. مح... بدرم نمیخورد از بس این بچه توداره روم نمیشه برم باهاش حرف بزنم، غر بزنم. کسی رو ندارم، کسی دوسم نداره، بیپناهترینم. چه بیکس شدم من! نه به اون که نمیتونستم اون حجم رو مدیریت کنم نه این وضع بیکسی.

پوووف

بالاخره کم آوردم و ح رو آنبلاک کردم در حالیکه هنوز بهش میل دارم و این بزرگترین اشتباهم هست پس همین حالا میرم و بلاکش میکنم. آخیش بلاکش کردم. چیه این پیاماس تعادل رفتاری رو بهم میریزد. خب خو کن به این بیکسی چته آخه؟ کی چی میتونه بهت بده؟ هیشکی، هیچی. پس خفه شو .

من و میم دوتامون تهِ خطیم. دوتامون داریم جون میکنیم برای زنده بودن. برام عجیبه چرا اینجوریه! برام عجیبه آیا دیگران هم زندگیشان مدل ماست؟ خسته ایم. از نفس افتادیم. خودمون رو روز زمین میکشیم. هیچ.. مطلقا هیچ چشماندازی پیش رومون نیست. هیچ بهانهای نداریم. چجوری زندهایم؟ برام عجیبه! زندگی به مثابه رنج شده برامون و همچنان ادامه میدهیم. واقعیت اینه که از مرگ میترسیم. زندگی رو با تموم پوچی و سختییش دوست داریم. هیهات...